Dag 6 | Valley of Fire State Park & Springdale

Patrick was niet helemaal fit en we zijn op tijd weer gaan slapen. Deze keer gelukkig wat beter, ware het niet Claudia gebeld werd midden in de nacht (Spaanse spam), weer klaarwakker om 4 uur dus. Gelukkig uiteindelijk ook wel weer in slaap gevallen en om half 8 wakker geworden. Eindelijk een beetje normale tijd! Patrick inmiddels wel strontverkouden.

In Las Vegas zijn we naar Denny's gegaan om te ontbijten, een grote keten in Amerika waar je heerlijk kan eten, de hele dag. En Ilona gaf ook nog eens aan dat we daar echt heen moesten. Zo gezegd zo gedaan en allejezus, dit waren ook weer de Amerikaanse porties... Maar heerlijk, koffie en warme chocomel gratis in de refill.
Dankzij ChatGPT en Google AI werd ons onderweg naar Springdale (waar ons hotel is als we woensdag naar Zion National Park gaan) het Valley of Fire State Park aangeraden. Veel minder bekend dat de andere nationale parken maar blijkbaar zeer de moeite waard.

Eenmaal van de snelweg af waanden we ons op zo'n typische filmweg. Eindeloze weg met helemaal niks om je heen. Aangezien in het park bekend staat om de roodheid van de rotsen waren we heel benieuwd wat ons te wachten stond. 
We kwamen een bordje tegen waarop stond: Start scenic route en niet lang daarna zagen we de entree van het park opdoemen. Natuurlijk was hier de Nationale Parken Pas niet geldig en moesten we entree betalen. Maar eerlijk is eerlijk, het was echt de moeite waard. Bizar hoe het landschap van het ene op het andere moment zo veranderd. Zo anders dan Yosemite afgelopen zondag maar minstens zo mooi! Alleen op een heel andere manier. 
Het is zo bijzonder om allemaal te zien, foto's zeggen meer dan woorden. Hier deel ik maar een paar foto's maar op Polarsteps zet ik veel meer (https://www.polarsteps.com/deschippers/23581568-het-westen-van-usa?mode=track voor de liefhebbers). 

Na ons bezoek aan het park was het tijd om verder te rijden. In het park op een schaarse plek met internet konden we zien dat Utrecht met 1-0 voor stond. Hoe dichter we weer bij de bewoonde wereld kwamen, althans, de snelweg, hoe meer bereik en de tweede helft hebben we via rtv Utrecht kunnen luisteren. Verder maken we er maar geen woorden aan vuil. We zijn inmiddels van Nevada naar Utah gegaan en daarmee ook weer een uur vooruit in de tijd. Het tijdsverschil met Nederland is nu 8 uur in plaats van 9. Over de staten gesproken, onderweg proberen we zoveel mogelijk kentekenplaten van verschillende staten te spotten. Het wordt natuurlijk allemaal bijgehouden. Net zoals ruim 30 jaar geleden de moeder van Claudia het op het pakje Stuyvesant sigaretten schreef in Florida haha. Alleen nu zetten we het in een notitieboekje ;-) We hebben er al aardig wat, een stuk of 18 én eentje uit Canada ook.

Het vervolg van de route naar het plaatse Springdale was wederom prachtig, van droog gebied ineens door de bergen langs rotsen waarachter dan ineens een stad tevoorschijn komt. Eenmaal door de stad kwam pas echt het adembenemende stuk. Alsof we zo de tekenfilmset van Cars op reden. Ongelooflijk, en dat is dan slechts het voorproefje van ons bezoek aan Zion morgen. De foto van het hotel op Booking leek ietwat ongeloofwaardig maar was in het echt eigenlijk nog mooier. 
We hebben ons gesetteld, zijn een stukje gaan wandelen door het dorp, hebben heerlijk gegeten bij Oscar's Place en zijn nu op de hotelkamer en kijken uit naar morgen!