Dag 17 & 18 | San Simeon & Monterey

Vanuit Santa Barbara zijn we op weg gegaan naar San Simeon. Omdat onze navigatie elke keer de grote snelweg pakt en niet de Paciifc Coast Highway is het steeds even puzzelen en tussenstops toevoegen zodat hij ons over de Highway 1 stuurt in plaats van de 101. Het lukt niet altijd maar dat is dan niet anders.

Zo ook naar Solvang, ineens gingen we toch weer de 101 op maar dat scheelde wel weer 20 minuten dus we hebben het maar gelaten. We reden Solvang binnen en omdat het zaterdag was was het wel wat drukker. Heerlijk weer en schattige huisjes. Het zou een Deens dorpje zijn en overal werd je daar ook aan herinnerd. Deense vlaggen en verwijzingen naar Hans Christian Andersen. Maar ook molens en als je ons had gezegd dat het een Duits dorpje was hadden we het ook geloofd. Maar het was zeker leuk om even doorheen te hobbelen, we waanden ons weer even in een andere wereld. 
Met 600 ingevoerde tussenstops om maar niks te missen van de Pacific Coast Highway vervolgden we onze weg naar San Simeon. Deze route viel eigenlijk een beetje tegen, we hebben best mooie dingen gezien maar we hadden ons er net even iets anders bij voorgesteld. Hoe anders zou dat de volgende dag worden...

We kwamen aan bij het hotel, praktisch aan het strand, en konden gelijk de kamer op. We hebben even een was in de machine gegooid en later in de droger en terwijl de droger aan het draaien was zijn we even het strand op gegaan. Claudia even met de blote voeten op het strand, een grote golf liep zover door dat ook de broekspijpen iets nat werden maar ach, wanneer sta je nou met je voeten in de Pacific? Wat foto's rijker gingen we weer terug, de was opvouwen en bij het restaurant op het terras zitten. 
We hebben eerst even wat gedronken en later ook nog wat gegeten en moe maar voldaan gingen we naar de kamer.

Vanmorgen hebben we in het hotel ontbeten en nu kroop Claudia een keer achter het stuur. De eerste stop was zo'n 10 minuten rijden, het Vistapoint (uitzichtpunt) van de zee-olifanten. Afwachten of ze er ook waren natuurlijk, de parkeerplaats was goed gevuld en positief gestemd stapten we uit. Hoe dichter we bij het strandje kwamen hoe meer geluiden en wat bleek, het hele strand lag vol! Wat een onwijs leuk gezicht! Vrouwtjes, mannetjes en baby zee-olifantjes, echt te grappig om te zien. Er waren er een paar aan het bekvechten, er zaten mannetjes achter vrouwtjes aan en de kleintjes lagen liefst dicht bij de mama's. We hebben een kleine 20 minuutjes staan kijken en zijn toen weer verder gegaan. 

En toen begon de echte Pacific Coast Highway! Kronkelweggetjes, haarspeldbochten, omhoog, omlaag en dat allemaal met de meest specatucailre uitzichten op de kust. Ruig, hoge kliffen, heel veel groen en ook naast Claudia in de auto werd het steeds groener. Uiteindelijk de auto maar langs de weg neergezet en van bestuurder gewisseld. Patrick had nog wat naweeën van Universal en trok deze weg niet zo goed. Als dat later op de middag maar goed zou gaan, met een bootje de zee op....
Maar wat een prachtige weg hebben we gereden! Fan-tas-tisch! Op een gegeven moment reden we ook weer een nationaal park in, zaten we weer midden in een bos en na de volgende bocht zag je de zee weer. We reden langs Big Sur, Carmel by the Sea en uiteindelijk Monterey in. We hebben de auto bij het hotel neergezet, we konden nog niet inchecken, en zijn gaan lopen naar de Fishermans Wharf van Monterey. We gingen namelijk met een bootje de zee op om walvissen te spotten.
We hebben ons aangemeld, we waren ruim op tijd, en zijn nog even wat gaan eten. En toen was het tijd om de zee op te gaan!

Monterey ligt redelijk dicht bij een onderwater kloof waar bijna het hele jaar door walvissen te zien zijn. In deze periode zijn de walvissen aan de grote trek bezig van het Noorden, Alaska, naar het Zuiden, Mexico. Maar hé, het blijft altijd afwachten. Gelukkig was de zee vrij rustig, zagen we ook nog wat zeeleeuwen op een boei en zwemmen in de baai, totdat we echt op open zee kwamen, toen begon het bootje wel wat te deinen. Patrick kreeg het weer wat slechter (doet z'n achternaam geen eer aan) en we zijn maar naar buiten gegaan, daar ging het gelukkig weer iets beter met 'm. En toen ineens... zagen we iets boven het water uitkomen, en toen hoorden we ook 'pfff' en zagen we nevel, de walvissen!
Dit waren grijze walvissen (die kunnen wel 12-15 meter worden) en ze waren met 4, ze kunnen wel een halfuur zwemmen zonder boven te komen, dus geduld was een schone zaak. Zag je de staart dan kon je er donder op zeggen dat ze een diepe duik maakten en het weer even kon duren voor je ze weer zag. 

Toen zag onze kapitein ook nog iets in de verte, maar een iets andere staart dan de grijze walvissen. Dat zouden mogelijk bultruggen kunnen zijn wat eigenlijk in deze periode niet gebruikelijk is. Nadat ze contact hadden gehad met een andere boot zijn we een stukje verder gevaren en de andere boot bevestigde later dat het inderdaad bultruggen waren, die worden nog iets groter dan de grijze walvissen en kunnen wel 18 meter worden. En toen zagen wij ze ook! En ook dit was weer zo ongelooflijk tof om deze dieren in het wild, in hun eigen omgeving, in het echt te zien. We hebben ze niet van heel dichtbij kunnen zien, logisch, maar dit was wel echt heel erg mooi! 

Later hebben we het groepje van 4 nog een keer gezien, in de verte nog weer een andere groep en zo zagen we af en toe nog eens wat boven komen.
Supergaaf. We gingen weer terug naar de haven, konden nog wat mooie foto's maken van de zeeleeuwen en voor Patrick kan deze vakantie ook niet meer stuk. Bij het verlaten van de boot werd hij voor de derde keer deze vakantie aangesproken op zijn knotje en hoe geweldig iemand het wel niet vond. De eerste keer was bij Denny's in Las Vegas, de serveerster daar "I love your hair", de tweede keer in Beverly Hills gewoon op straat door een man "I really love your man bun, it's a real bun and a real man!", en nu dus weer door een vrouw op de boot "I love your man bun!" hahaha. En ook dat is Amerika, ze spreken je gewoon aan als ze iets leuk vinden aan je. Zo hebben we ook al een paar keer complimenten gekregen over onze bodywarmers ;-)

We doken Monterey in. We hebben in een wijnbar nog even wat nagekletst en bij Panda Express wat gegeten (lekker en snel, Chinees) want we waren toch ook wel weer moe van de dag en de indrukken. 

Morgen weer op weg naar San Francisco en we gaan zien wat de dag ons weer brengt!