Dag 20 | San Francisco

Blijkbaar duurde het ontbijt tot 9 uur, had Claudia even niet goed opgelet bij het inchecken. Want toen we wilden gaan ontbijten om 09:05 uur was alles al weg. 
Naja, we hadden toch om 09:15 uur willen vertrekken want we zouden lopend naar Pier 33 gaan, ons vertrekpunt voor het bezoek aan Alcatraz!

Een halfuur lopen lichtjes omhoog en weer naar beneden, onderweg bij de supermarkt Trader Joe's gestopt voor een croissant en een mango smoothie. Toen we bij de pier kwamen moesten we onze QR code laten scannen van ons vooraf bestelde kaarten en we konden gelijk met de boot mee. Eentje eerder dan dat we eigenlijk gereserveerd hadden want er was plek zat. Nog zo'n voordeel van in het laagseizoen reizen. Rond 10:30 konden we van de boot af om het Nationaal Park Alcatraz te bezoeken, want dat is het eiland tegenwoordig. We werden verwelkomd door een Ranger die ons wat regels uitlegde en toen begon de forse klim over de steile weg naar boven. Onderweg kwamen we al wat dingen tegen, een oude gerestaureerde pick-up en wat foto's en spullen van toen het eiland nog door soldaten werd gebruikt, voordat het een gevangenis werd. 

Eenmaal binnen kregen we een koptelefoon met een apparaatje waarop we zelfs in het Nederlands uitleg en de verhalen kregen te horen over de gevangenis. Het is echt een hele rare gewaarwording om daarbinnen te lopen en te beseffen dat er echt mensen hebben vastgezeten zoveel jaren geleden. Het voelt als in scene gezet, wat in zekere zin zo is, maar er hebben gewoon echt mannen gezeten die verschrikkelijke dingen hebben gedaan. Er zijn ook gevangenen en bewakers vermoord. Daarbij was het ook heel tegenstrijdig, de omstandigheden waren echt bar (maar goed, ze zaten er niet voor het stelen van een appel) maar het eten moest dan drie keer per dag mooi opgediend worden met metalen bestek. Juist ja, heel bijzonder, je geeft het ze gewoon aangereikt. 

Vrijwel direct kwamen we langs de cellen waar de gevangenen uit waren gebroken zoals we kennen als in de film. Met een lepel hebben ze de ventilatieschacht onder de wastafel groter gemaakt en zijn toen tussen de muren van de begane grond omhoog gekropen. Ze zijn het water in gegaan en de autoriteiten zeiden dat ze het nooit overleefd konden hebben door het koude water en de sterke stroming. De gevangenen in Alcatraz waren ervan overtuigd dat ze het gehaald hebben. De lichamen zijn nooit gevonden en er is nooit meer wat van ze vernomen... Zeg het maar ;-)

We hebben de luchtplaats gezien en we zijn erop geweest, dat was een grote privilege, als je daarheen mocht. Ze konden er honkballen, hoefijzer werpen (ja, echt) en er werd bridge gespeeld. Binnen was er ook een bibliotheek, ze mochten aangeven welk boek ze wilden lezen en als die beschikbaar was kregen ze die. 

De isoleercellen waren ook geen pretje, je zat daar 23 uur per dag in een donker hol. De lichten moesten eigenlijk aan maar dat deden ze niet. We hoorden op de audio het verhaal van een gevangene die de knoop van zijn uniform af trok, op de grond gooide en de knoop ging zoeken. En als ie 'm had weer opnieuw, om maar de tijd door te komen en niet gek te worden. 

Al met al een hele bijzondere ervaring. 

We hebben nog een stukje over het eilandje gelopen en zijn toen teruggegaan naar de boot.
Vanaf de boot heb je een prachtig uitzicht op de skyline van San Francisco én op Alcatraz. Vandaag was het bewolkt maar het was nog steeds een mooi uitzicht.

Van de boot af stond er een hotdogverkoper op straat, tja, dat moet je een keer geprobeerd hebben, dus Patrick nam er eentje (was heerlijk!)

We zijn vervolgens van Pier 33 naar de bekende Pier 39 gelopen, het was gewoon dinsdagmiddag dus lang niet zo druk. Uiteindelijk zijn we bij de beroemde zeehonden terecht gekomen die behoorlijk van zich lieten horen. We hebben ze even een tijden bekeken en gesprekken tussen de zeehonden nagebootst waar we vooral zelf heel hard om moesten lachen en zijn toen op weg gegaan naar Fishermans Wharf. 
Wat een leuk en gezellig stuk! Veel (souvenirs)winkeltjes en restaurantjes, natuurlijk even de nodige foto's gemaakt en waarschijnlijk gaan we morgen nog even terug.

Verderop bij Fishermans Wharf zit het keerpunt van de bekende ouderwetse trammetjes. Wij moesten met het trammetje naar boven en uitstappen op Lombard Street. Dan kwamen we gelijk bij de weg met de beroemde haarspeldbochtjes. Maar, we wisten eigenlijk niet of de tram in één keer door zou rijden naar het eindpunt en of er eigenlijk wel haltes waren onderweg. We zagen ze wel, maar de tram stopte niet en we zagen ook nergens een stop-knop haha.
Maar, Lombard Street is zo bekend dat de tram daar gewoon stopte gelukken en we konden rustig uitstappen. Ook hier weer de nodig foto's gemaakt en toen maar weer naar het hotel. 

Gisteren waren we langs een winkelcentrum gereden waar we nog leuke sneakers hadden gezien en na wat onderzoek bleek dat ze hier een stuk goedkoper waren dan in Europa. We hadden nog wat tijd over en hebben de auto gepakt om weer naar dat winkelcentrum te rijden. Onderweg zijn we nog even langs de Painted Ladies gereden, een rijtje gekleurde huizen die onder andere bekend zijn geworden door Full House. In het startfilmpje zie je Alamo Squere en de huizen in beeld. Door de grote groene bomen die op de straat stonden waren de huizen wat minder goed te zien, maar ook die kunnen we weer afstrepen!

We zijn geslaagd voor de sneakers, hebben een hapje gegeten en weer op weg gegaan naar het hotel. Onderweg wat regen maar morgen beloofd weer een stralende dag te worden. Vandaag was een leuke, drukke dag, morgen maar weer eens kijken wat we gaan doen. Niks op de planning, eigenlijk alles al afgevinkt in de stad, maar gezien het weer gaan we misschien wel een terrasje opzoeken ;-)