Dag 12 & 13 | Williams - Lake Havasu City - Los Angeles

Deze keer twee dagen in één keer, dat komt omdat gisteren heel erg leuk was en we wat later terug waren op de kamer en vandaag alweer bijtijds op pad zijn gegaan en iets minder bijzonder was ;-)

We vertrokken gisteren van Williams naar Lake Havasu City, een bij voorbaat al onwijs leuke route. De rechtstreekse route zou ongeveer 2 uur en 40 minuten duren. Maar wij hebben 'm iets omgegooid, we gingen namelijk nog een deel van de Route 66 volgen. 

Het was een nationale feestdag in Amerika, Martin Luther King jr dag en alle grote bedrijven en landelijke instellingen zijn dan dicht.
Eerst volgden we de Interstate 40 naar Kingman, een stadje wat aan de Route 66 ligt. We hebben daar een laat ontbijtje genomen in een ouderwets ingerichte diner. De inrichting iets minder spectaculair dan Peggy Sue's maar het eten was minstens zo lekker. Daarna was het tijd om de Route 66 te gaan volgen met nog wat tussenstops onderweg. Het eerste stuk dachten we, nou, is dit het nou? Slecht wegdek, droge omgeving, wederom veel (sta)caravans en vervallen huisjes langs de weg (we bleken weer in Navajo gebied te rijden). Op een gegeven moment ging de weg iets omhoog, richting wat meer heuvelachtig gebied. Daar was de eerste stop, een opgeknapt tankstation, deze viel alleen een beetje tegen dus we zijn doorgereden. De volgende bocht die we omgingen zorgde voor een verrassing. We gingen toen echt de heuvels in, van het ene op het andere moment veranderde ook de natuur wat een geweldig stuk was dat!
We hebben echt met bewondering om ons heen gekeken, de heuvels bezaaid met rotsen, planten, cactussen en steentjes. Het uitzicht ook echt fantastisch!
Verschillende haarspeldbochten, steeds iets hoger en... toen stond er ineens een ezel in de bocht. We waren op weg naar Oatman, een dorpje langs de Route 66 wat bekend staat om de authentieke staat en de ezels die er op straat lopen. Alleen, we waren er nog wel een kilometer of 3 vanaf, dus deze ezel was een beetje baldadig en ver weg gelopen. Patrick minderde vaart en al snel kwam de ezel al balkend naar de auto lopen. Patrick waarschuwde nog dat het raam dicht moest aan de passagierskant maar de ezel liep naar zijn kant (tja... ze herkennen dan toch hun gelijke ;-) ) Na een gezellig onderonsje (Patrick probeerde nog terug te balken maar dat was geen succes en de ezel verstond ook geen Nederlands. (en ja, er zijn beelden van hahaha) zijn we maar doorgereden naar de familie van de ezel. Maar we hebben wel eerst heel hard gelachen toen Patrick duidelijk werd dat het onderonsje was geregistreerd. 

Het dorpje Oatman was erg leuk, wel wat commercieel, wat drukker vanwege de vrije dag, maar zeker de moeite waard. Winkeltjes in oude panden, een stukje mijn, een gevangenis, saloon, noem het maar op. En natuurlijk ook wat ezeltjes die gewoon in de rondte liepen. We vervolgden de route 66 en toen bleek dat de ezels de drukte waren ontvlucht, er liepen er zeker nog een stuk of 15 buiten het dorp. 
Toen kregen we het even benauwd, want "tanken doen we zo wel". En toen bleek dat 'zo' een nogal ruim begrip werd. De route 66 duurde nog een kilometer of 30 en dan zouden we bij een pomp komen, het lampje brandde al en volgens het aantal mijl bereik moesten we het gaan redden maar ja, je weet nooit. Helemaal toen bleek dat er een pomp op Google Maps stond die er dus niet was en we nog eens 17 kilometer verder moesten. Ondertussen waren we langs een natuurbrand gereden, een enorme pluim rook was van kilometers afstand al zichtbaar. Er stond heel veel wind en de rook werd dan ook helemaal meegevoerd opzij. We zagen nergens brandweer oid en zagen later op Facebook dat het een gecontroleerde brand was. 

We haalden het tankstation gelukkig en nog eens 25 km verderop lag ons hotel in Lake Havasu City. Helaas zorgde de rook van de brand ervoor dat er een rookwolk boven het meer hing en we amper water en de overkant zagen. 
We hebben de spullen naar de kamer gebracht en zijn een stukje gaan lopen, richting de Londen Bridge.

Lake Havasu City is pas in 1964 gesticht, dat was eigenlijk wel te merken ook. Veel 'moderne' bouw en aan de grote huizen te zien een behoorlijk rijke stad. Lake Havasu is ontstaan doordat er een dam (Parker Dam) werd gebouwd voor de Colorado River. En dan de Londen Bridge, dit is de echte Londen Bridge uit Londen. De stichter van de stad heeft de brug in 1968 van Londen gekocht toen Londen een nieuwe Londen Bridge over de Theems bouwde. 

De weg naar de Londen Bridge was echt een saaie ruim 20 minuten lopen, maar bij de brug was het echt heel leuk. Het weer was heerlijk, 22 graden en een flauw zonnetje (door de rookwolk). We zijn op het eerste terrasje neergeploft en uuuuuren later pas weer weggegaan. Superleuke sfeer, uitzicht op de brug die in het donker werd verlicht in rood. wit en blauw vanwege de feestdag en het water, lekker (betaalbaar) wijntje en ook nog eens lekker eten. We hebben de gesprekken afgeluisterd van de mensen naast ons (we weten nu dat een postbode in Los Angeles $47 per uur verdient), we hebben onze ongezouten mening gegeven over de haarverlenging (hair extensions konden we niet zeggen natuurlijk, daar moet je dan wel bij nadenken haha) die je zag zitten bij de buurvrouw die flirtte met de native American postbode van de andere tafel,  we hebben samen veel gelachen en gekletst en het werd een heerlijke avond!

Vanmorgen hebben we ontbeten in het hotel en maakten ons op voor de laatste lange rit van deze vakantie, 5 uur naar Los Angeles. 
We hadden een tussenstop bij een outlet winkelcentrum na 3 uurtjes rijden. Deze route was ronduit saai, behalve het stukje langs de Colorado River. Zoveel mobile homes en campers op camperplaatsen, niet normaal. En daarover gesproken, campers als touringcars zijn meer regel dan uitzondering, liefst nog met uitschuifbare gedeelten. En vinden wij het al bijzonder als er een Smart achter een camper hangt, hier hangen gewoon joekels van pick-up trucks achter die lellen van campers. BIZAR. En in Arizona staan er ook gewoon random in de natuur campers geparkeerd. In Californië hebben we dat niet meer gezien dus we denken dat het hier misschien niet is toegestaan. 

We zijn nog wel geslaagd in de outlet, lekker pantoffeltjes van Ugg gekocht voor heul weinig. Voor de rest dachten we dat ze de gewone prijzen hadden opgehoogd en die outletprijzen de normale retailprijzen waren. Dus maar weer door naar LA, nog 2 uurtjes. Inmiddels dus weer in Californië (en wat een slechte wegen hier zeg) en weer een uurtje terug in de tijd. Het tijdsverschil is weer 9 uur met Nederland en Spanje. Zo'n 1,5 uur van LA werden de wegen breder, drukker, drukker en drukker. Allemachtig wat een verkeer. 7 banen zijn heel normaal, langzaamrijdend verkeer en nadat we redelijk zonnig weer hadden was het ineens, na een afslag BAM, bewolkt en mistig. Rond de klok van 16:30 uur kwamen we aan in het hotel. We hebben een boodschapje gedaan en we gaan eens kijken wat we hier de aankomende 2 dagen gaan doen!